Şu gerçekten doğrudur. Gerçek tarih kitaplarında,  Hürrem Sultan, Kanuni Sultan Süleyman’ın hem saltanatı hem gönlü üzerinde etkili bir isim. Hürrem Sultan’da, Kanuni’ye olan aşkını mektubuna kanıyla işleyen, bir iktidar tutkunu diye yazmaktadır. Kimileri onu entrikacı lanse etse de İstanbul’a kazandırdığı onlarca hayır eserleri asıl kişiliğini gösteriyor. İşte size o bugün dahi hizmet vermeye devam eden o eserler ve gerçek Hürrem Sultan’ı yazıyorum.

Tarihçiler; Ukrayna’da, 1506’da dünyaya geldiğini, 9 yaşında Kırım Türkleri tarafından esir edilip, Kırım Saray’ında birkaç yıl tahsil ve terbiye gördüğünü, sonra da İstanbul’da, Saray-ı Hümayun’a hediye edildiğini belirtmektedir.

Osmanlı sarayına girdikten sonra da, İslam ve Türk terbiyesiyle eğitilerek yetiştirilen bu sempatik, zeki, cesur ve güler yüzlü cariye, neşeli tavırları, şirinliği, kıvrak zekâsı ve çalışkanlığı ile dikkat çekmiştir. Sempatikliği sebebiyle kendisine Saray’dan Hürrem adı verilmiştir.

Saray ananesine göre;  güzel, iyi yetişmiş, zeki, kabiliyetli ve iffetli padişah anası namzedi olacak birini seçmek valide sultanların işidir. İşte Hafsa Sultan da oğlu Kanuni’ye böyle birini seçmiştir. Hürrem Sultanın (1520-21) Şehzade Mehmed’i dünyaya getirmesi ile birlikte nüfuzu, sarayda değeri arttı. Padişahın gözdesi, olağanüstü zeki, sevimli, çekici bu kadın, aşırı derecede şefkatli ve merhametli bir anadır.

Hürrem Sultan’ın 7 çocuğu oldu. Ailesine çok bağlı bir kadın olan Hürrem, Kanuni’yi ve çocuklarını hiçbir yerde yalnız bırakmadı. Hayırsever ve yardımsever bir hanım sultan olan Hürrem, halk tarafından da çok sevilirdi. Hakkında yazılan yüzlerce cümleden sadece şu bir tanesi onu anlatmaya yeter;

“O, namuslu kadınların efendisi, melek huylu, derecesi yüksek, vasıfları temiz, zatı kutsi, hayır ve hasenat sahibi eşsiz bir inci, büyük, şanlı, yüksek mevkili bir hanımefendiydi.”

Hürrem Sultan, siyasi bakımdan hiçbir padişah hanımının gelemediği seviyeye ulaşmasına rağmen, zaman zaman çok büyük açılarda çekti. Küçük yaşta ölen evlatlarının yanı sıra, Manisa Valisi Şehzade Mehmet’in ve ardından diğer oğlu Şehzade Cihangir’in vefatları, onu sonsuz üzüntülere sevk etti. Evlat acısının da etkisiyle çeşitli hastalıklara yakalandı. Uzun yıllar büyük ızdıraplar çekti.  En son yakalandığı kulunç hastalığından kurtulamayarak, 1558 yılında genç denecek bir yaşta (52) hayata gözlerini yumdu.